donderdag 23 maart 2017

23-03-17 Knie

Van binnen


en van buiten


22-03-17 Op weg naar Medellín

Dit keer een kort verslag, omdat de reis lang was met de bus.
Wij vertrokken om 08:00 en de verwachting was dat wij nogal wat omleidingen zouden hebben, omdat er hier heel veel aan de weg gebeurt momenteel. Gelukkig is dat allemaal meegevallen, maar met een gangetje van 20 km/uur de berg op in colonne met allerlei vrachtwagens schiet niet op.

Onderweg zien wij brommertjes die graag aanhaken.


Het landschap is heuvelachtig met iedere keer weer schitterende panorama's.
Wij stoppen op een prachtige plek voor koffie.


En dan weer verder de drukke weg op. Het gaat tot nu toe voorspoedig.
Nog wat opvallend hier. Het nummerbord van een brommer is ook altijd vermeld op de helm. Dit om stelen te ontmoedigen.


 Bij de volgende halteplaats zijn de uitzichten grandioos.


Een heilige plaats voor Indianen. In de bomen zitten gieren.


Er zijn nog 75 km te rijden. Maar het schiet echt niet op. Rond 17:45 komen wij aan bij ons hotel.
Hotel Florencia Plaza.

woensdag 22 maart 2017

21-03-17 Excursie Valle de Cocora

Van onze correspondent Ell
Bus eerst naar Salento wat op 2.000 meter lig. Een kleurrijk dorp.
Vanaf daar splitst de groep zich in jeep-gangers en busgangers. Wij rijden dezelfde weg naar Valle de Cocora achter elkaar 2 jeeps (met 8 man per jeep). De stoersten staan op de achterplank.



Bij het centrale gedeelte van de vallei aangekomen splitst de groep in 3-en:

  1. de makkelijke korte wandeling
  2. de moeilijke wandeling
  3. de paardrijders




Ell kiest voor de moeilijke wandeling en wandelt omhoog, 300 meter hoogteverschil en dat voel je. Regelmatig rusten en rondkijken. Bovengekomen begint het te misten en het uitzicht wordt er niet beter op.
Uitzicht op de vallei met de typische "waxpalm" boom die hier groeit. Palmboom overleeft hier tussen 2.000 en 3.000 meter hoogte. De stam is hoog en bedekt met waslaag. Dit voorkomt dat de boomvezels te veel vocht opnemen, anders zouden ze wegrotten in dit vochtige koel klimaat.

De gids vertelt dat de Indiaanse bevolking de was oogstte en vermengde met bijenwas en dat dit werd verkocht aan de goudsmeden in de tijd voordat de Spanjaarden kwamen.
De smeden gebruikte dit mengsel om mallen te maken voor hun goudsmeed kunstwerken.

Het is een prachtig plaatje: de hoge palmbomen in het groen glooiend landschap.

graphic

De terugweg daalt vrijmakkelijk en net op tijd arriveren wij bij het afgesproken restaurant. Even is de groep nog bezig met het aanplanten van jonge palmbomen. Kleine stekjes worden dan opgekweekt om continuïteit van de soort te bevorderen.



Dan eten wij lunch en krijgen einen drankje aangeboden: een Canilasso.



Drankje met kaneelrandje aan het glas, kaneel er in, citroen, maracuya, kruidnagel, suiker en heet water (soms met rum). Ziet er uit als thee.
Keuze is met of zonder rum. Smaakt als glühwein.

We vertrekken weer in dezelfde volgorde, eerst de 2 volle jeeps. De bus erachter. Wij droog in de bus, jeepers nat.
Naar Salento met de kleurige huizenn, mooie combinaties.

graphic

We moeten een koffietentje in vluchten vanwege de stortregenbuien. Dan er naast even pinnen en op zoek naar een drogisteria voor gel voor de spieren (van Ary).



dinsdag 21 maart 2017

20-03-17 Hospitaal


Vervolg op vorig bericht, het gaan oogsten op de koffieplantage.
De grond op de koffieplantage is zompig en kleiachtig. Ik stap naar voren en glijd uit. Mijn linker been slaat om en slaat dubbel onder mijn lichaam en glij nog een halve meter door. Wat beangstigend is, dat ik niet in staat ben op de staan. Het lijkt wel of ik een linkerbeen heb van een lappen pop. Met hulp van anderen word ik overeind geholpen, maar zak direct weer naar de grond. Dat gebeurt 3 keer. Zelf heb ik het idee dat ik mijn knie gebroken heb. Van Chris krijg ik een wandelstok om mij te ondersteunen.

3 mensen van de koffieplantage helpen mij naar boven en wij wachten daar op vervoer om mij naar het hospitaal te brengen. De eigenaresse van het hotel komt ons ophalen en samen met onze gids en Ell gaan wij naar het hospitaal in Armeinia. Het is vandaag een nationale feestdag (bestemd voor de mannen!) en alles is ongeveer dicht. Ook in het hospitaal zijn er veel artsen niet. Het is geen privé hospitaal (als ik daar naar toe wil, dan moeten wij meer dan 100 km rijden).

Wij gaan naar de eerst hulppost en witaangeslagen en ondersteund door anderen ga ik zitten en wacht af.
Hier in het hospitaal niet "Colombinanen eerst" of "Gringo's eerst". Je moet gewoon je beurt afwachten.

Genoeg tijd om allerlei gedachten te hebben. Zal ik mij hier laten opereren of toch maar repatriëren?
Echt pijn doet het niet, maar het is allemaal zo slap als het maar zijn kan.
De andere mensen zijn met 2de gids Marcela naar een andere excursie. De vlindertuin. Die gaan wij dus missen, maar dat is niet onze eerste zorg nu.
Onze gids André blijft bij ons en ook de eigenaresse betoont haar interesse en blijft. Wel noodzakelijk want er wordt alleen maar Spaans gesproken en dan is het essentieel om een tolk er bij te hebben. De eigenaresse spreekt Frans en André uiteraard Nederlands.

Na een 50-tal minuten komen wij bij een dokter, die er 15 minuten over doet om alle gegevens in te tikken in een computer systeem. Daarna kijkt ze even en zegt dat er waarschijnlijk niets gebroken is.
Dan het eerste consult. Ik vertel de dokter dat ik mijn been niet kan optillen en ook niet naar voren kan zetten. Wel als ik het linker been met mijn rechterbeen naar voren schuif. Ook daar de eerste analyse niets gebroken. Er moeten Röntgen opnamen gemaakt worden. Op naar de volgende verdieping.
Daar hebben wij geluk, de dokter was eigenlijk vrij maar wordt opgeroepen, dus vrij snel aan het X-rayen.
Er is niets te vinden, dus geen breuk.
Nu nog naar een andere plek, om te kijken of er banden en/of scheuringen zijn. Ondertussen kan ik toch wat betere steunen en met behulp van de wandelstok zelfstandig lopen.

Wij landen in een ruimte met allerlei bedden. Wachten en dan plaats nemen op een bed, tussen allerlei mensen die er allemaal niet florissant uitzien. Weinig privacy. Bij mij gaan de gordijntjes nog wel toe, want er wordt mij een prik in mijn bil gegeven tegen inwendige ontstekingen. Verder een infuus met pijnstiller.

Ondertussen kijkt een andere arts of ze nog iets gaan doen. De foto's zien er blijkbaar vertrouwenwekkend genoeg uit. Rusten en niet belasten is het oordeel.
Gelukkig geen operatie en geen repatriëring.



Terug in het hotel wordt er drukverband aangelegd en schuifel ik naar de eetruimte.
Het gaat wel.

's Nachts valt de pijn reuze mee en ben ik al in staat om mij zelfstandig, met stok te verplaatsen.
Dus de excursies zijn afgelopen voor mij. Maar ja, beter zo dan iets anders.


De rekening van het hospitaal valt reuze mee: € 31. In Colombia hoef je alleen maar de medicijnen en de X-ray te betalen. Het hospitaal zelf en de doktoren zijn gratis.


20-03-17 Koffieplantage

Het hotel waar wij zitten ligt omgeven door koffieplanten en heel veel mooie bloemen, een soort botanische tuin. Naast de bloemen ontelbare vogels (die al vroeg wakker zijn en er op los tetteren.




Vandaag staat als eerste een koffieproeverij op het programma, laten zien hoe koffie mandjes gevlochten worden van bamboe en dan het plukken van de bonen zelf in de koffieplantage.


Wij krijgen 2 bakjes koffiegruis. De 1 zwart, de ander lichter. Wij moeten door te ruiken aangeven wat onze voorkeur is. Daarna worden bij beide bakjes heet water (van 89 graden) bijfegoten en dienen wij opnieuw te bepalen wat onze voorkeur is. Dan gaan wij met een lepel het bovenste laagje koffiedrek er af scheppen en daarna proeven. Bijna iedereen koos de licht gekleurde koffie.
Daarna uitleg hoe het in elkaar steekt.


Je hebt groene bonen, licht rode, paarse en zwarte bonen. Groen is niet rijp, licht rood is goed, paarse is nog verder gerijpte bonen (de allerbeste) en zwarte bonen zijn eigen overrijp en rot. Bij plantages waar machinaal geplukt wordt komen al deze bonen bij elkaar en wordt er koffie geroosterd. Bij senseo, en capsules wordt heel veel zwarte bonen gebruikt. Dat is dus eigen heel erg slechte kwaliteit. Op deze koffie plantage wordt alles met de hand geplukt en alleen licht rood en paars. Er wordt nog gevraagd naar decafeïne koffie en het sprookje dat het gezonder is, wordt om zeep geholpen. Om de cafeïne  er uit halen worden chemische middelen gebruikt. Leerzaam gebeuren.
Vervolgens gaan wij naar mandjes vlechten, om onze eigen mandje te gaan gebruiken voor de daadwerkelijke plukkerij. Bij de tuin is weer prachtige bloem.


Gewapend met ons maandje dalen wij af in de tuin.



De gids legt nog eens uit wat de bedoeling is, en dan gaan wij naar de oogstplaats.

EN DAN GEBEURT HET
zie volgend bericht

maandag 20 maart 2017

19-03-17 Popayán - Silvia - Koffieregio

Het belooft weer een lange rit te worden, maar dit keer zijn het goed geasfalteerde wegen en ..... geen regen!
Eerst bezoeken wij het dorpje Silvia, waar wij indianen in authentieke klederdracht tegenkomen.


wpid-dscn0470_21.jpg (1080×1440)

Silvia ligt hoog op op 2.650 meter. De indianen heten Guambianos. Ze wonen veelal rondom Silvia en hebben hun eigen spreektaal. Spaans praten doen ze niet. In Silvia zijn ze op de markt bij de kerk.


De chivas blijven mooi om te zien.


Een medereizigster is vandaag 74 geworden en er wordt getrakteerd op Mozartkugel.
Om 11:45 zijn wij weer terug in de bus op weg naar Santander voor een korte stop voor koffie+thee bij de bakker. Voor 3 koffie en 1 thee moeten wij 4.000 pesos afrekenen (= € 1,40).
Weer op weg verandert het landschap. Wij komen in het gebied waar rietsuiker verbouwd wordt.
Onderweg zien wij verschillende zogenaamde Roadtrains vrachtwagens.


Soms wel 5 aanhangers achter 1 wagen.
Rond Cali wordt het drukker met supporters die naar de voetbalwedstrijd gaan. Heel veel vlaggen en heel veel motorrijders, uitgedost als Hells Angels met maskers. Zal er lekker om gaan spannen, zo te zien.
Dan is de volgende halte Buga. Eerst bij een wegrestaurant nog wat eten dan op weg naar de basiliek Sẽnor de los Milagros, een zeer belangrijk bedevaartsoord voor Colombianen. Gebouwd in 1565 en later steeds weer herbouwd.


Het is druk, omdat het zondag is. Mensen lopen de kerk in, worden gezegend (wij krijgen ook een zwaait met de kwast) en kunnen links achter het altaar passeren (gezien de drukte doen wij dat maar niet).



Het oorspronkelijke wonder was een klein beeldje dat binnen 1 dag groot werd.

Wij rijden door naar ons hotel in de koffieregio in Calarcá (Hotel Hacienda Combia) waar wij rond 20:00 aankomen.

zaterdag 18 maart 2017

18-03-17 Naar Popayán

Een reisdag vandaag. Wij gaan 140 km rijden en verwachten daar 6 uur over te doen.
Een mooi landschap.



Eerst een keuze, nog meer beelden gaan kijken of naar de zaterdagse weekmarkt.
Een gedeelte kiest voor de beelden, wij kiezen voor de (kleurrijke) markt. Door de markt is het druk.



En dan gaat de reis naar Popayán beginnen. Door het nevelwoud en Parque National Natural Volcán Puracé. Deze route stond vroeger onder controle van de FARC, die belasting eiste van passanten of ook auto's confisqueerde. Vele duizenden zijn doodgeschoten. De plaatsen waar FARC zijn kampementen had passeren wij. Wij stoppen bij een hoge brug. Hier werden mensen doodgeschoten en over de brugreling gegooid de diepte in. Verschrikkelijk om dat te horen.


De weg is officieel Route National 20. Deze weg is een hobbelige zandweg met kuilen en veel plassen.


Het weer blijft dreigend met nu en dan een regenbuitje. Niet echt gezellig met die aangeslagen ramen.
Dan komen wij eindelijk bij een geasfalteerde weg aan en zien een indrukwekkende waterval.


Wij bereiken Popayán en gaan lunchen. Na de lunch staat een stadswandeling gepland, maar potverdomme het begint weer te plenzen en er komt weinig van terecht.


Wij gaan maar gelijk wandelend naar ons hotel toe. Hotel La Plazuela.

Op weg naar het avondeten komen wij bij een kerk, waar een bruidspaar toegejuicht wordt. Veel mooi aangekleden mensen.


Het Italiaans restaurant is voortreffelijk. Teruglopend nog even langs het mooi uitgelichte Plaza Major.